MIXED TEXTUAL ARTS

Po wielu dniach nieobecności jesteśmy z powrotem. To Wy nic nie wiecie? Osę zamknęli, Agnieszka wyjechała do Warszawy, a po mnie brudne łapy wyciągnął hazard. Pełen młodzieńczych ideałów na temat bycia undergroundowym pisarzem zszedłem do podziemia, by na światło dziennie wynieść przesłanie ludzi, którzy każdej nocy próbują orżnąć świat. 

Siedząc w kącie kasyna, noc w noc obserwowałem twarze grających. Patrzyłem jak przegrywali. Z lekcji matematyki w liceum wyniosłem wystarczająco, by wiedzieć, że nie ma innej drogi. Musieli przegrać. To znaczy musieliśmy. 

Szybko bowiem dotarło do mnie, że jestem wśród swoich. Nie chodziło o kasę, jak kto wyglądał, ani ile miał w głowie. Tutaj każdy wiedział tylko tyle, ile musiał, to znaczy: jak wysoki stos żetonów dostanie, jeżeli wygra. Łączyło nas coś zupełnie innego. Może nie wprost, ale wyczuwalnie. Powtarzam, w hazardzie nie chodzi o pieniądze. Znalazłem się wśród ludzi, którzy podobnie jak ja, unikali rzeczywistości. Tej szarej, codziennej, z płaceniem rachunków, myciem naczyń i odwożeniem dzieci do przedszkola. Nie zgadzaliśmy się na to. Znalazłem się wśród ludzi, którzy nie chcieli pisanego im przez los scenariusza, wobec czego ignorowali go tak samo, jak rachunek prawdopodobieństwa podczas gry. 

Różne rzeczy przyciągają ludzi do kasyna. Czasem jest to adrenalina, wyzwalana wraz z uderzaniem kulki o przegrody koła ruletki. Albo krótka spódniczka pochylającej się nad stołem krupierki. Szczególnie chętnie próg kasyna przestępują ludzie przeświadczeni o własnej wyjątkowości. O szczęściu, które nie pozwoli im przegrać zarobionych, otrzymanych od rodziców lub (co gorsza) pożyczonych, pieniędzy. Jednak to przekonanie prędko mija. Jeśli przegrywasz, to z własnej głupoty. Jeśli wygrywasz, to po to, aby przegrać.

 
Ale ze mną było inaczej. Wiecie czym jest ruleta? Trzydzieści siedem systemowo ułożonych numerów. Jedno obracające się koło. Jedna kulka. I jedna para uważnych oczu. Moich oczu. W krótkim czasie, dzięki obserwacjom zachowań krupiera oraz wyników gry, nauczyłem się jak obstawiać, żeby co wieczór zarabiać na ruletce parę setek. 

Śledziłem pilnie tablicę wyników, niezależnie analizując rzuty oddane zgodnie z kierunkiem obrotów koła oraz w przeciwnym jego kierunku. Obserwowałem siłę wyrzutu kulki przez krupiera i ewentualne ruchy nadgarstka, które świadczyłyby o dodatkowym jej podkręceniu. Zawsze zajmowałem miejsce przy samym kole, by widzieć dokładnie znad jakiego numeru oddawany jest rzut. Aż wreszcie wsłuchiwałem się w liczbę obrotów kładąc żetony tak późno, jak to było możliwe. 

Kiedy doszedłem do wprawy, z jeszcze większą pogardą zacząłem spoglądać na podpitych facetów, stawiających ostatnie grosze na ulubione numery. Doświadczeni gracze nigdy nie stawiają na pojedynczy numer. Wybierają fragment koła i dopiero kładą pieniądze. Oczywiście jeśli ich stać. Hazard skutecznie sprawdza siłę ludzkiej woli. Spędzając dnie i noce w jego objęciach, widziałem modnie ufryzowanych mężczyzn, którzy w godzinach przedwieczornych stawiali tysiące, a późną nocą próbowali odzyskać z baru napiwek  wysokości dziesięciu złotych. Miałem tylko nadzieję, że nie zdążyli założyć rodziny. Dziewczyno, żono, kochanko – pilnuj swego mężczyzny zanim was zrujnuje. 

W kasynie trzeba zachować kontrolę. Znać prawdę o sobie. Brak kontroli oznacza samo-destrukcję. Obojętne czy przegrasz własne mieszkanie, czy zadłużysz się u kogoś, kogo w normalnych warunkach wolałbyś nigdy nie poznać. Na szczęście, w większości przypadków nawet lichwiarze ze wschodu nie chcą pożyczać pieniędzy hazardzistom. Nikomu, poza właścicielami kasyn, się to nie opłaca. 

Ale hazard pozbawia nie tylko kasy. Mnie pozbawił charyzmy, kazał też na jakiś czas wyrzec się seksualności. Kiedy jesteś w ciągu, bezrefleksyjnie ogarnięty myślami o fortunie, teorię potrzeb Maslowa możecie Państwo wsadzić między bajki, z fizjologią włącznie. Hazardzista je jeśli ma u kogo albo jakimś cudem zostanie mu limit na koncie. 

Skąd to wszystko wiem? Cóż, każda dobra passa kiedyś się kończy… Kierownicy kasyna dbają, by żaden gracz nie był sprytniejszy od „probabilistyki”. Kiedy przy stole pojawia się taki cwaniak, zazwyczaj zmieniają rozmiar kulki, każą krupierom rotować co dziesięć minut, podkręcać rzuty albo nie wyświetlać wyników na tablicy. Trochę czasu minęło nim uświadomiłem sobie, że zwyczajnie… przegrywam. Przyznam uczciwie, byłem zaskoczony. Rozgryźli mnie. Całe to przeświadczenie, że potrafię ograć kasyno – przepadło bezpowrotnie. Nie muszę chyba mówić, że kosztowało mnie to sporo „zarobionych” dotychczas pieniędzy. Sama gra nagle przestała sprawiać mi przyjemność. Stałem się nerwowy.

- Cholera! – zakląłem. 

- Przecież pan wygrał? – jak zwykle z głupia frant wypalił stary krupier. Owszem wygrałem, ale grosze, inne numery obstawiałem znacznie wyżej. 

- Jak wygrał? Ile? Nie mogła pójść jeszcze trochę w lewo?!

- Powiem szczerze, nie rozumiem tego u graczy…

- Czego pan nie rozumie? – spytałem dość ostro, więc przez zawodową dbałość o luźną atmosferę przy stole, nie odpowiedział. 

- Człowiek jest chciwy, przychodzi tu po pieniądze – objaśniłem bezceremonialnie.

- No. Jest pan pierwszym, który nazwał rzecz po imieniu.

- Myślę, że lata kręcenia kołem i rzucania kulką zrobiły z pana cynika – i znów brak odpowiedzi. Pamiętam, zagotowałem się wtedy. Nikt nie lubi tracić pieniędzy. Zwłaszcza kilku tysięcy w jeden wieczór… a na dodatek śmieją się ze mnie!

- Ma mnie pan za frajera? – na to wyznanie stary krupier trochę się przestraszył i wezwał ochroniarza. - Siedzimy tu obaj, bo musimy. Pan musi wykarmić dzieci, a ja i ci wszyscy ludzie potwora, który przestrzelił nam silną wolę! – wydarłem się trochę zbyt głośno.

W ciągu paru sekund obok mnie wyrósł dwumetrowy grubas w krawacie wysmarowanym majonezem. Chyba przerwaliśmy mu jedzenie, bo kiedy wyprowadzał mnie z lokalu na blacie kantorka zobaczyłem niedojedzoną kanapkę. W ten sposób dostałem dożywotni zakaz wstępu do kasyna w swoim mieście. Po wielu dniach nieobecności jesteśmy z powrotem…